- Ty nic nie wiesz! - krzyknąłem i puściłem jej rękę - Nic..
Odwróciłem się od niej i zacisnąłem pięści. Co ona sobie wyobraża? Nikt nie będzie mnie poniżał!- pomyślałem. Ruszyłem w stronę drzwi. Nie obchodziło mnie to co teraz myśli. Przyjechała tutaj nie wiadomo skąd i uważa że wszystko jej wolno!. Ale tak na prawdę nic o mnie nie wie!. Nic! Wyszedłem na korytarz i zacząłem iść w stronę mojego pokoju. Seana w nim nie było. Zamknąłem drzwi i usiałem pod nimi. Osunąłem się na podłogę i podwinąłem kolana pod brodę. Oparłem o nie głowę i zamknąłem oczy. Siedziałem sam. Nikogo nie było cisza, spokój. Chciałbym aby tak było zawsze. Codziennie gdy zasypiam śnią mi się koszmary. Wstaję w środku nocy i próbuję je przezwyciężyć. Jestem zmęczony, tym wszystkim. Nie raz chciałem uciec stąd jak najdalej. Uciec od problemów i codzienności.. Otworzyłem oczy i podwinąłem rękaw bluzy. Na ręku wciąż miałem ślad. Wielka, czerwona kreska, linia. Pozostałości po... dawnych latach. Sięgnąłem ręką za głowę i przejechałem palcami po karku. Tam też była blizna po ostatniej najgorszej nocy. Westchnąłem ciężko i się podniosłem z podłogi. Nagle usłyszałem pukanie do drzwi
- Kevin jesteś tam? - usłyszałem głos Sanjany
- Wynoś się - warknąłem
- Wszystko w porządku? - spytała zdziwiona
- A co cię do jasnej chol*ry obchodzi?! - krzyknąłem
- Coś się stało? - nie dawała za wygraną
- A to się stało że jeszcze żyję!
- Co ty odwalasz? - zaczęła walić w drzwi
- Powinienem zrobić to dawno temu - powiedziałem sam do siebie
- Otwórz w tej chwili! - wydarła się
- Nie jesteś moją matką więc się nie wydzieraj - zaśmiałem się
- Nie rób głupstw, wyjdź stamtąd teraz!
- Nie mówiłem że mam zamiar się powiesić - powiedziałem - Albo utopić..
- Porozmawiajmy
- Porozmawiać to sobie możesz ze swoimi przyjaciółmi, ze mną nie masz nic do pogadania! - warknąłem - Pozostaje tylko okno - powiedziałem sam do siebie
Odszedłem od drzwi i poszedłem do okna. Otworzyłem je. Zimno i wiatr wleciał do środka. Spojrzałem w dół. Mój pokój mieścił się na trzecim piętrze.
- Jeśli myślisz że nie mam uczuć to się mylisz - krzyknąłem siadając na parapecie - Zawsze miałem uczucia, może wy tego nie widzicie ale potrafię kochać i współczuć.. Ale wy uważacie mnie za wrednego sadystę.. i dobrze, własnie chcę abyście mieli o mnie takie zdanie
Zaczęła pukać do drzwi. Po raz kolejnym raz spojrzałem w dół. Wcale nie wyglądało że to tak daleko od ziemi.
- Kevin jesteś tam? - usłyszałem męski głos
- Mattias - uśmiechnąłem się sam do siebie - Który to raz z kolei stoisz pod moimi drzwiami i prosisz abym otworzył?
- Porozmawiajmy - zaczął
- I nagle wszyscy chcą ze mną rozmawiać - zaśmiałem się - Możemy pogadać.. - zacząłem
- Tylko otwórz drzwi..
- Wtedy.. Nieważne
- Otwórz je to porozmawiamy
- Nie chcę aby ona tutaj była - powiedziałem - Niech idzie do siebie czy gdzieś indziej - zacząłem - Nikt nie może się dowiedzieć o powodzie tego..
- Sanjana, możesz.. - usłyszałem jak facet zwraca się do dziewczyny
- Zadzwonisz do Lucasa? - spytałem
- Już to zrobiłem - powiedział - Wpuść mnie do środka
- Nie udawaj.. wiem że masz klucze, gdybym zszedł z parapetu pod pretekstem otworzenia drzwi to by było tak jak kilka lat temu..
- Ty nie chcesz się zabić, wiem to .. - zaczął
- Wróżką jesteś? - zaśmiałem się - A jaki jest sens by tu nadal żyć?
- Chodzi ci o Dom..
- Chol*ra, nie o dom dziecka - zaśmiałem się - Dopiero do mnie to dotarło że mój skok na główkę by uwolnił wszystkich ode mnie
- Co masz na myśli?
- Ja staję się taki jak oni.. rozumiesz?!
- To nieprawda.. - powiedział otwierając drzwi - Zejdź z parapetu.. - poprosił
- Nie.. zaczekam..
- Ty wcale tego nie chcesz..
- Nic nie wiesz.. dopiero teraz zrozumiałem to wszystko - warknąłem - Mam dwa wyjścia..
- Jakie jest drugie?
- Albo skoczyć, albo..
- Słucham - wziął krzesło i usiadł kilka metrów przede mną
- Poprosić kogoś o tę przysługę, bo boję się że stchórzę, tak jak robiłem to przez osiem lat
- Kevin!! - usłuyszałem Corinne
- Co tu robisz? - spytałem zdziwiony
- Złaź stamtąd natychmiast!
- Ale Corinne.. ja
- Złaź- warknęłą podchodząc do mnie
- Zaczekaj - powiedzial Mattias łąpiąc ją za rękę
- Na co? Aż ten idiota skoczy?
- Nawet ona ma rację.. - westchnąłem
Złapałem książkę leżącą na parapecie tuż obok mnie. Wystawiłem za okno i puściłem ją. Spadała niecałe pięć sekund, potem słychać było tylko odgłos uderzenia
- Jestem cięższy, więc zlecę szybciej niż ona - powiedziałem sam do siebie
- Kevin posłuchaj.. - zaczął znów nawijać dyrektor
- Cicho, chce pomyśleć - powiedziałem opierając głowę o ścianę, lecz ciągle bacznie ich obserwując
Po kilku minutach ktoś zapukał do drzwi
- Lucas? - spytał dyrektor
Drzwi się otworzyły i do środka wszedł mężczyzna o blond włosach. To był Lucas.
- Ty i Corinne możecie wyjść - powiedziałem wskazując na dyrektora
- Ale..
- Wyjdźcie - powtórzyłem
- Czego znów to robisz - zaczął mężczyzna
- Bo to jak na razie najlepsze rozwiązanie
- Chcę ci..
- Chce żebyś mi pomógł - powiedziałem
- Powiedz tylko jak
- Przepiszesz mi te tabletki na sen? Wtedy kłamałem, nigdy mi te koszmary nie przeszły i ..
- Porozmawiamy za chwilkę tylko zejdź..
Popatrzyłem w dół. Złapałem się ściany i ostrożnie przełożyłem nogi przez okno. Po chwili byłem w środku. Odszedłem od okna kilka kroków
- Już dobrze synu - powiedział przytulając mnie
Stałem tak patrząc się tępo przed siebie. Poczułem jak w moich oczach zbierają się łzy.
- Nie rób tego więcej - powiedział w końcu mnie puszczając
- Może pan coś dla mnie zrobić? - spytałem
- Tak?
- Nie chcę na razie nikogo oglądać, ani Corinne, ani dyrektora - powiedziałem załamanym głosem - Jutro z nimi porozmawiam..
- Dobrze - zgodził się - Ale kogoś ci przywiozłem, wiem że jej wizyty nie odmówisz..
- Rose? - uśmiechnąłem cię wycierając oczy
- Bardzo chciała do ciebie jechać, nie wiedziałem czy właściwie postępuję zabierając ją ale się uparła i płakała dotąd, dopóki jej nie zabrałem
- Dla niej mam zawsze czas - dodałem przypominając sobie roześmianą dziewczynkę która zawsze łapie mnie za włosy, częściowo je wyrywając - A jak bym skoczył?
- Wiem że nie mógł byś tego zrobić, nie zostawił byś swojej dziewczyny, Corinne
- Sam zastanawiam sie dlaczego jeszcze ze mną jest - westchnąłem - Jestem beznadziejny, nawet zabić się nie potrafię
- Jeśli mamy rozmawiać to nie mówmy chociaż dzisiaj o tym co się stało - powiedział podchodząc do drzwi - Idę po małą, zaraz wracam
Spojrzałem w stronę okna. Do środka wpadał deszcz. Było zimno. Podszedłem do niego i wyjrzałem na okolicę. Po chwili je zamknąłem. Usiadłem na łóżku zastanawiając się jak teraz będzie wyglądało moje życie. Każdy będzie się gapił na mnie jak na jakiegoś kosmitę. Wytykali że jestem debilem, nieudacznikiem i psychopatą. Ale będą mieli rację. Właśnie taki jestem..
Nagle drzwi od pokoju się otworzyły. Zaczęła biec w moją stronę mała dziewczynka z czerwonymi kokardkami na włosach. Wskoczyłą mi na kolana i złąpała mnie za rękę
- Kevi, Kevin - zaśmiałą się
- Widzę, że nareszcie nauczyłaś się wymawiać moje imie
- Ostatnio jak wróciła do domu to tylko to powtarzała do momentu kiedy zrobiła to poprawnie - dodał Lucas zamykając drzwi na klucz aby nikt nie wszedł - Jutro porozmawiamy o przyczynie tego co się stało
- Dobra - powiedziałem - Masz wspaniałą córkę - dodałem patrzac na roześmiane dziecko
- Tak.. westchnął - Zawsze przypomina mi o synie
- Nigdy nie widziałem że ma pan syna..
- Przed narodzeniem Rose moja żona zaszłą w ciążę, z bliźniakami. - zaczął
- Nigdy mi o tym nie mówiłeś.. - powiedziałem
- Moja żona bardzo to przeżywa..
- Czy oni.. umarli? - spytałem ostrożnie
- Nie wiem.. Podczas porodu wszystko poszło dobrze, ale położna która zabrała chłopców sprzedała ich do rodziny zastępczej - powiedział załamanym głosem siadając obok - Gdy to odkryliśmy została aresztowana, ale nigdy nie powiedziała do kogo trafili, nigdy
- Nie wiedziałem, przepraszam - powiedziałęm
- To było dawno.. - westchnął - Siedemnaście lat temu
- Sporo czasu..
- Czasam zastanawiam się czy ty przypadkiem nie jesteś.. moim..synem
- To niemożliwe, w trafiłem tu jako dwulatek - powiedziałem pół żartem
- Wiem, czytałem twoje akta, przyniosła cię jakaś kobieta. Zostawiła tylko list z twoimi podstawowymi danym, byłbyś starszy teraz od moich synów z trzy miesiące
Usłyszałem pukanie do drzwi. Lucas podniósł się z łóżka i poszedł otworzyć. Dyrektor stał w progi i spojrzał się na mnie. Poprosił na chwilkę swojego brata.
- Pojedziesz z nami do domu? - spytała dziewczynka kładąc się na łóżku
- Nie, tutaj jest mój..dom
- Ale Rose prosi - zaczęła chlipać
- Mogę cię odwiedzać - powiedziałem kładąc się obok niej
- Chcę zostać z tobą - powiedziała opierając głowę o mój brzuch - Bo się obrażę na ciebie i nie będę się do ciebie odzywać
- Rose, jesteś jeszcze mała i nie możesz pewnych rzeczy zrozumieć - powiedziałem - A teraz możesz już zasnąć, jak tata wróci to wrócicie razem do swojej mamy
Po kilku minutach Rose w końcu usnęła. Sam nie zauważyłem jak mi się oczy zamknęły i również usnąłem. Byłem bardzo zmęczony.
Następnego ranka się przebudziłem. Zauważyłem że Rose wciąż leży obok mnie, przykryta kołderką. Spojrzałem na sąsiednie łóżko. Sean był w pokoju i jeszcze spał. Nagle drzwi się otworzy i do środka weszła Corinne z Wiktorią
- Czemu głupku chciałeś się zabić! - krzyknęła Corinne - Ja już cię nie obchodzę?
- Obchodzisz i to bardzo i dlatego to zrobiłem, a raczej chciałem zrobić - powiedziałem ostrożnie przesuwając małą by móc wstać - Porozmawiajmy może jutro.. - powiedziałem
- Czemu nie dziś? - spytały
- No dobra, to po obiedzie - westchnąłem
Dziewczyny wyszły a w tym samym czasie przyszedł Lucas
[...] Przed obiadem musiałem wstąpić jeszcze do dyrektora. Mieli uzgodnić co dalej ze mną mają zrobić.
- Całkiem dobrze sobie radzisz z matematyką i biologią - powiedział zaglądając w dziennik
- I?
- Zwolnię cię z jednej godziny biologi i z dwóch godzin z matematyki tygodniowo
- Dlaczego? - spytałem choć znałem odpowiedź
- Pozwoliłeś nam sobie pomóc, więc w czasie tych zajęć będziesz przebywał z Lucasem
- Psychiatrą - powiedziałem - Nie musisz bać się używać tego określenia, jestem wariatem i chodzę do psychiatry - powiedziałem
- Yyy, tak, jakieś pytania? - spytał
- Żadnych - wstałem z krzesła i podszedłem do drzwi- Wszystko jest dobre aby nie mieć choć jednej lekcji z matmy - dodałem ze śmiechem
Wyszedłem od dyrektora i zacząłem iść w stronę stołówki. Gdy wszedłem połowa osób wlepiła we mnie swój wzrok
- I co się gapicie - warknąłem - Nie umarłem! Jeszcze.. - zaśmiałem się
Wziąłem talerz i usiałem do pustego stolika w rogu sali. Zamknąłem oczy i westchnąłem głęboko
- Wolne? - usłyszałem Wiktorię
- Jeśli musisz to siadaj - powiedziałem chłodno - Mam do ciebie pytanie. - otworzyłem oczy i spojrzałem na nią
- jakie? - spytała
- Miałaś ochotę aby wejść do pokoju i mnie zepchnąć? - zaśmiałem się
- No wiesz co..
- Zadałem pytanie - powiedziałem - Założę się ze choć polowa z tych osób by tak zrobia, więc?
(Wiki?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz