- Z zazdrości chyba - zaśmiałem się
- Chyba z rozpaczy - uśmiechnęła się szeroko i mnie wyminęła
Spojrzałem się na nią przez chwilę i tylko się uśmiechnąłem. Usiadłem do stolika i obserwowałem jak wychodziła ze stołówki. Szybko zjadłem śniadanie i postanowiłem zajść jeszcze do pokoju zanim zaczną się zajęcia. Przechodziłem właśnie obok pokoi, gdy nagle ktoś z całej siły przyłożył mi drzwiami. Złapałem się za głowę i spojrzałem się na tą ofiarę, która zaraz mogła stracić życie.
- O, stęskniłeś się? - zapytała milutkim głosikiem
Podniosłem wzrok i spojrzałem się na postać. To była ta sama dziewczyna ze stołówki. Teraz szeroko się uśmiechała
- To znowu ty - westchnąłem - Dzisiaj mam wyjątkowego pecha - przyznałem
- Również się z tym zgadzam
- Nikt cię o zdanie nie pytał - rzuciłem i ruszyłem powoli przed siebie
W głowie wciąż mi się kręciło, a do tego pękała mi czaszka. Jak można otwierać tak drzwi?! Obejrzałem się przez ramię, upewniając się że za mną nie idzie. Odetchnąłem z ulgą widząc że stoi w tym samym miejscu.
Po kilku minutach dotarłem do pokoju. Postanowiłem wziąć jakiś zeszyt i długopis do pisania na zajęcia, które za pięć minut powinny się zacząć. Nagle usłyszałem pukanie do pokoju. Do środka wszedł jeden z wychowawców i powiedział że musimy porozmawiać. Odparłem, że nie mam czasu, że idę na lekcję, lecz uparł się że to zajmie chwilkę. Poszedłem za nim do jego biura. W środku był dyrektor i jeszcze dwójka innych opiekunów/ wychowawców.
- Dzień dobry - uśmiechnąłem się szeroko - Ładny dzień, prawda?
- Siadaj - powiedział Mattias
Odsunąłem krzesło i usiadłem.
- To już trzeci raz w tym tygodniu - zaczął
- Wiem, nieco wyszedłem z prawy - westchnąłem teatralnie - Ale się poprawię
- Jesteś już tutaj drugi tydzień. Czy to nie czas wydorośleć? - zapytał
- Nic dziecinnego nie robię - pokręciłem głową
- Przenosili cię już trzy razy. Za każdym nie dawali sobie z tobą rady i w końcu trafiłeś tutaj
- Lubię podróżować - zaśmiałem się - Tamte zakłady poprawcze mi się znudziły. Nudne osoby, wie pan jak to jest
- Nie - uciął - A to jak wytłumaczysz?
Podniósł coś w reklamówce i postawił przede mną.
- Co to jest? - zapytałem udając że nie wiem o czym mówi
- Puste puszki ze sprayem
- Sam pan mówił, że należy się kształcić
- Ale nie na moim samochodzie! - nie wytrzymał i podniósł ton - Uciekłeś po raz kolejny i zniszczyłeś mój samochód!
- Teraz wygląda przynajmniej oryginalnie - uśmiechnąłem się - Niech pan potraktuje to jak ochronę przed złodziejami. Nawet złodziej będzie wstydził się ukraść takie auto.
- Ostatnim razem obiecywałem sobie, że więcej nie dopuszczę abyś coś narozrabiał. Chcesz w trafić za kratki? Jesteś bardzo bliski tej granicy i ostrzegam cię, jeśli nie zmienisz swojego zachowania to twoje występki zostaną zgłoszone
- No dobrze - pokiwałem głową - Ale nie zrobiłem tego umyślnie
- A ten tekst na masce samochodu? ,, Dean tu był'' i kilka innych niecenzuralnych słów?
- Musiałem wtedy się upić
- Jeszcze piłeś?!
- Tylko jedno piwo - zastrzegłem - Ale potem wybrałem się na miasto i nie pamiętam
- Zrób coś dla mnie. Idź na lekcję i więcej się nie wydurniaj bym nie musiał nigdzie tego zgłaszać
- Mhm - pokiwałem głową
Wstałem i odprowadzony przez niego osobiście poszedłem na lekcje. Facet od matematyki już chciał mi jakąś uwagę powiedzieć, lecz widząc dyrektora powstrzymał się i kazał zająć mi jedynie miejsce. Ruszyłem wzdłuż ławek na koniec sali. Zająłem ostatnią ławkę od okna. Wyciągnąłem zeszyt i wpatrzyłem się w niebo za oknem.
- Nawet muszą cię odprowadzać na lekcję bo nie możesz trafić do sali? - usłyszałem głos z przodu
- Znowu ty - westchnąłem - Potrójny pech dzisiaj - oznajmiłem
- Nawzajem - uśmiechnęła się i odwróciła przodem do tablicy
Po kwadransie znudziło mi się gapienie na tablice i słuchanie głupich teorii i wyjaśnień . Nauczyciel akurat szukał chętnych do zadania. Wziąłem długopis i zacząłem kłuć nim dziewczynę przede mną. Zaczęła się kręcić na krześle, próbując uciec od długopisu. Po chwili się zdenerwowała i wstała wypowiadając niecenzuralne uwagi do mojej osoby. Nauczyciel potraktował to jako aktywność i wyznaczył jej kilka zadań, które musiała rozwiązać na forum klasy.
Korzystając z jej nieobecności zabrałem jej zeszyt i popisałem tak kilka ciekawych zdań na temat stosunku do przedmiotu i nauczyciela. Odłożyłem szybko zeszyt by nie widziała, że cokolwiek z nim robiłem. Gdy wracała do ławki wyglądała na wściekłą.
- Wyczuwam potencjał matematyczny - zaśmiałem się i rozłożyłem wygodniej na krześle obserwując jej minę - Nie krzyw się tak, to na cerę szkodzi - uśmiechnąłem się szeroko
(Tai?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz