- A moje życie nie jest zbyt interesujące..
- No mów - zaczęła
- No dobra, w trafiłem tutaj w wieku 2 lat. Nie pamiętam swoich rodziców - powiedziałem - Dzieciństwo nie było aż tak interesujące. Podobno chciano mnie zaadoptować ponad dwadzieścia razy. Za każdym razem zaczynałem płakać i tupać nogami aż w końcu nowi rodzice się rozmyślali. Trwał to przez osiem lat. Gdy byłem już dziesięciolatkiem zaczął kształtować mi się charakterek jak to określał dyrektor. Zaczynało się zawsze drobne sprzeczki a kończyło na szczenięcych bójkach - zaśmiałem się
- Zawsze rozrabiałeś?
- Można tak powiedzieć - dodałem - Po upływie tego czasu nadal chciano mnie zaadoptować. Już głupie płakanie i tupanie nogami nie pomagało. Nawet strojenie głupich min nikogo nie odstraszało. W nocy zakradłem się do biura dyrektora i podarłem wszystkie dokumenty o adopcję. Powtarzało się to jeszcze z cztery razy. Lucas, brat dyrektora składał podanie ponad pięć razy, ale jemu również nie udało się mnie stąd zabrać
- Czego nie chciałeś pójść? Miałbyś rodzinę..
- To miejsce traktuję jak swój dom, a wszyscy są tu prawie jak rodzina
- To nie to samo - westchnęła
- Dla mnie tak - uśmiechnąłem się - I tak minęło kilka lat aż do dziś - skończyłem
- A myślałam że wraz z wiekiem stałeś się taki nieznośny - zaśmiała się
- Dobrze ze nie widziałaś mnie wcześniej - dodałem - Mały, biedny , płaczący chłopczyk - zaśmiałem się - Chciała byś jeszcze czegoś się o mnie dowiedzieć? - spytałem - A jeśli spytasz czy miałem dziewczynę to od razu mówię że nie, żadna nie odważyła się do mnie podejść - zaśmiałem się
(Corinne?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz