-nie wzięłam sobie. Dał mi je mój papa, gdy sąd orzekł że już nie ma do
mnie praw-wykrzyknęłam.-nie wiedziałam że okażesz się takim egoistą.
Usiadłam z dala od niego w salonie i łzy poleciały po mojej twarzy.
Na szczęście nie było nikogo w salonie.-chciałam tylko mieć rodzinę.
kogoś, z kim mogłabym porozmawiać po tym, jak wzięto mnie z Indii. z
domu dziecka, gdzie miałam jedynego przyjaciela
Lucky'ego.-powiedziałam.-nigdy nie myślałam że będziesz takim
zapatrzonym w siebie bałwanem, który myśli, że wszystko mu wolno i jest
panem wszystkich. na szczęście spotkałam Lucky'ego. bo przysłano go
tutaj.
-Sanjana...-zaczął podchodząc do mnie.
-ani kroku dalej-krzyknęłam zrywając się na równe nogi i cofając się.
-nie potrzebuję Twojej litości. nie potrzebuję Ciebie.
-Sanjana... nie chciałem. jeśli naprawdę jesteśmy kuzynami... to czemu mi nikt o tym nie powiedział, gdy tu trafiałaś?
-Hindusami się gardzi w innym świecie. Jesteśmy złymi osobami według innych. nie chciano pewnie byśmy się dowiedzieli.
-masz jeszcze inne zdjęcia?
-Twoje?
-innych kuzynów.
-mam. ale nie sądzę byś się tym interesował.-odparłam ocierając łzy. i wracając z powrotem na kanapę.
Czemu to musi być takie trudne?
[Kevin?]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz