wtorek, 24 grudnia 2013
Od Corinne
Siedzę, maluję, czekam. Tak mijają ostatnie dni. Nie rozmawiam z nikim. Leżę na łóżku i zasypiam. Budzę się z krzykiem.
Ostatnio jest ze mną coraz gorzej. Widzę postacie tam gdzie nie powinno ich być. Staram się uspokoić. To nawet działa.
Przypominam sobie chwile z dzieciństwa.
Pamiętam jak ganiałam się z tatą wokół Łuku Triumfalnego na place de l’Étoile.
Z zamyślenia wyrywa mnie czyjś głos.
- Corinne? - To Wiktoria.
- Tak, jestem tutaj. - Mówię, prawie szepczę.
- Wszystko dobrze? - Jej głos jest wyraźniejszy.
- Tak, nic się nie stało. Możesz iść. - Mój głos jest w strefie załamania.
- Na pewno? - Dopytuje się.
- Tak, na pewno. Poradzę sobie. - Pociągam nosem.
Słyszę jak odchodzi. Powoli podnoszę się z podłogi i otwieram drzwi. Idę korytarzem i zmierzam na dwór. Wypuszczą mnie. Wiedzą, że ja mogę wyjść, że potrzebuję powietrza. Idę i cieszę się powietrzem. Może jednak dobrze, że tu wylądowałam? Nadal w to wątpię, ale przez 10 lat nauczyłam się tu wytrzymać. Jeszcze tylko 3 lata myślę.
Zauważam z boku jakąś postać. Podchodzę niepewnie.
- Wiktoria? - Pytam się dziewczyny.
- Cześć Corinne. - Odwraca się do mnie.
<Wiktoria?>
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz