poniedziałek, 23 grudnia 2013
Od Ruby
Smutek, gorycz i wściekłość buzowały we mnie. Nie wiedziałam czy się smucić czy bić pięściami we wszystko co żyje. Kolejna rodzina zostawiła mnie przez moją nie idealność...jak to nazywali. Nienawidzili mojego wyglądu, moich szarych oczu i czarnych włosów. Nigdy nie mogłam przypaść jakiejkolwiek rodzinie do gustu. Wszyscy mnie oddawali. Siedziałam teraz w taksówce, która zawoziła mnie po raz kolejny do tego okropnego miejsca nazywanego Domem Dziecka. Może moim przeznaczeniem było spędzenie tam samotnie reszty życia? Często kiedy zasypiałam wyobrażałam sobie, że siedzę przed kominkiem razem z rodzicami i młodszym rodzeństwem. Wyobrażałam sobie jak śmiejemy się i razem jeździmy na wakacje...niestety ja czegoś takiego nie doświadczę, aczkolwiek pomarzyć zawsze można. Nawet nie wiedziałam kiedy, zaczęłam płakać. Łzy ciekły mi cienkim strumykiem po policzkach.
-Ruby przestań...zawsze kiedy zaczynasz marzyć prowadzi to do złego.- powiedziałam cicho do siebie
Po kilku minutach spędzonych w absolutnej ciszy dojechaliśmy. Wzdrygnęłam się na myśl tego czego już kiedyś doświadczyłam w domu dziecka. Bito mnie i poniżano. Nie chciałam znów do niego wracać ale musiałam. Szofer odjechał a ja miałam zaledwie kilka złoty co nie wystarczyłoby nawet na małe mieszkanie.
-Ruby..bądź silna.-powiedziałam biorąc głęboki oddech
Weszłam do budynku i odrazu poczułam ten specyficzny zapach kurzu zmieszanego z miejskim powietrzem pełnym zanieczyszczeń. Weszłam do pokoju, w którym miałam spać. Zastałam tam kogoś. Była to dziewczyna.
-Cześć-burknęłam odkładając walizki przy moim łóżku
<Kto skończy?>
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz